Het is dinsdag 13 juli, een dag waarop het weer uiterst onvoorspelbaar is en een broeierige atmosfeer om de zoveel uur wat wordt afgekoeld door een stortbui. Maar de weergoden kunnen de pot op, mijn dochter Sophie en ik gaan fietsen. En wel een flinke tocht, zo nemen we ons voor, die minstens een paar uur in beslag zal gaan nemen.

Heerlijk idee. En het kan ook, want ik heb de hele maandagnacht gewerkt en het werk dat ik nog had, kunnen voltooien. Weer een werkweek erop zitten :-)

Ik barst van de kinderen, liefst zeven in getal, maar nog nooit had ik er één die zo verknocht was aan haar papa. Het is bijna griezelig. Het is mijn jongste en ze is haar laatste weekjes thuis. Aanstaande donderdag gaat ze haar stoeltje passen op school, om na de zomervakantie naar groep 1 te gaan. Deze fietstocht samen kan weleens onze laatste zijn. Niet dat ik nooit meer met haar achterop een tocht zal maken, maar niet meer op een doordeweekse dag om half elf.

Ik smeer wat boterhammetjes, vul voor ons allebei een flesje water en stop het tezamen met mijn camera in mijn rugzak. Om half elf vertrekken we. 'Dag mama!' schreeuwt ze onderaan de trap naar haar moeder.

We rijden een route langs de Zuid-Willemsvaart. Dat heb ik vaker met haar gedaan en ze vindt het dan ook prachtig. Ze lult aan één stuk door over van alles en nog wat. Ik probeer bizarre en/of maffe antwoorden te geven, waardoor ze regelmatig in de lach schiet of mij vastpakt en gebiedt niet zo gek te doen. Tja, waar praat je over met zo'n 4-jarig ding? Over Sponge Bob en de zeester Patrick. Over dat ik vroeger ook in een ananas woonde en dat haar moeder de ananas kocht en mij zodoende voor het eerst ontmoette. Dat als ik ooit weer in een ananas ga wonen, dat er één met raketmotoren zal zijn, zodat ik op tijd kan vluchten. Soms is ze ook even stil, om daarna heel stilletjes en een tikkie onzeker te vragen: 'Is dat waar, papa, wat je zegt?'

'Tuurlijk kind, alles wat ik zeg is waar!'
'Mama zegt van niet...'
'Moeders zeggen altijd gekke dingen.'
'Als ik later groot ben en moeder, ga ik dan ook gekke dingen zeggen, papa?'
'Dat zit er dik in ja!'

Het zijn momenten om te koesteren, deze fietstochten met Sophie. Soms vallen er wat spetters. Ik vraag of ze wil schuilen, maar dat vindt ze niet nodig. Rond de klok van één uur zijn we allebei door en door nat, maar we fietsen nog steeds en hebben de grootste lol samen.

Onder een brug eten we een boterhammetje en drinken we ons water. De regen valt met bakken uit de hemel. Maar ook even zo snel klaart het weer op en breekt de zon dwars door het compacte wolkendek. Dan is het ook meteen weer bloedje heet.

Samen kijken we naar binnenvaartschepen die voorbijkomen. En we zwaaien samen naar de schippers. Ze zwaaien allemaal terug. Er zijn mensen genoeg die nors voor zich uit blijven staren als een meisje van vier spontaan naar ze zwaait. Binnenvaartschippers dus niet, zo ontdek ik vandaag. Het zijn een soort vrachtwagenchauffeurs, maar dan relaxter.

In een mum van tijd zijn we in het zonnetje weer opgedroogd. Ik pak mijn camera uit de rugzak en schiet deze foto van haar. Met tilt & shift objectief, waar ik met de hand een softfocus lensje van een andere diameter voor houd.

Pas woensdagochtend zie ik de foto op het scherm. Kut! Niet helemaal scherp daar waar het mijn bedoeling was. Ze komt hier ook naar mij toegelopen. Dat handmatige scherpstellen van een tilt & shift luistert nu eenmaal erg nauw. Ik wil er zo nu en dan weleens naast zitten. En toch is deze foto goed voor mij. Ik weet ook exact haar woorden op het moment dat ik afdrukte.

'Ik moet niet te dicht langs de kant, hè papa? Anders val ik misschien in het water!'

De wijsneus! We hebben ongeveer 40 kilometer gefietst. Wie weet was het de laatste keer. Ben blij met deze foto als mogelijke herinnering...

Diederik Napalm